SKĄD POMYSŁ NA TAKĄ DZIAŁALNOŚĆ W RYMANOWIE
W chwili obecnej widać słuszność podjętych decyzji i poświęcenie dla sprawy. Podejmując to wyzwanie siedem lat temu z grupą osób nie zawsze przygotowanych teoretycznie, ale jakże oddanych sprawie, nie myśleliśmy o tak dużym sukcesie. Pomimo różnych kłopotów udało się nam pokonać przeszkody zarówno finansowe, a co najważniejsze bariery natury psychologicznej. Grupa odważnych rodziców oddała swoje pociechy pod naszą opiekę – szybko przekonując się o swoim trafnym wyborze. Tak wyzwolony ruch społeczny osób szczególnie rozumiejących potrzebę stworzenia szansy rozwoju i uczestnictwa w życiu społecznym ludzi niepełnosprawnych intelektualnie, doprowadził do zmian mentalności społecznej. Dało to początek zauważenia tych ludzi jako pełnoprawnych członków społeczeństwa, godnych szacunku i zrozumienia.
Ale jak to się zaczęło…?
Obok nas zawsze żyli i zawsze będą żyć ludzie niepełnosprawni. Problem niepełnosprawności istnieje wszędzie, także na terenie powiatu krośnieńskiego, sanockiego i brzozowskiego. Rodzice i opiekunowie mający na utrzymaniu jedno, a często i dwie osoby upośledzone umysłowo i ruchowo nie byli w stanie zapewnić rehabilitacji w gabinetach prywatnych, ze względu na trudne warunki materialne. Pozostali bezradni wobec trudności związanych z zapewnieniem leczenia, rehabilitacji i edukacji na dostatecznym poziomie W odpowiedzi na pilną, wręcz naglącą potrzebę budowy specjalistycznych ośrodków, które zapewnią kompleksową i stałą opiekę dla osób upośledzonych umysłowo, rodzice wystąpili z  inicjatywą powołania ośrodka dla swoich dzieci.
W roku 1998 grupa rodziców z Rymanowa włączając się w ogólnopolski ruch zapoczątkowany dwadzieścia lat wcześniej utworzyła terenowe Koło Polskiego Stowarzyszenia na Rzecz Osób z Upośledzeniem Umysłowym. Radość rodziców była ogromna, bowiem ich dzieci, które do 20-go roku życia przebywały w zupełnej izolacji społecznej w czterech ścianach domu mogły korzystać z zajęć terapeutycznych. Nietaktem byłoby pominięcie ogromnej roli władz Gminy Rymanów, którzy przekazali działkę i budynek na cele Stowarzyszenia. Dzięki ich wsparciu finansowemu i moralnemu mogliśmy przystąpić do remontu obiektu i szybko zacząć działalność.

INNY NIE ZNACZY GORSZY
"Tyle człowiek wart, ile drugiemu może pomóc."
Julian Aleksandrowicz
Kim jest osoba z upośledzeniem umysłowym w oczach w społeczności lokalnej u progu trzeciego tysiąclecia? Kim jest i jak funkcjonuje w najbliższym otoczeniu: w rodzinie, w grupie rówieśniczej, w sąsiedztwie? Jak postrzegany jest człowiek dotknięty np. autyzmem albo zespołem Downa? Odpowiedzi mogłoby paść wiele. Jednakże tę mogłoby zastąpić jedno – INNY. Ludzie z niepełnosprawnością intelektualną są inni, ale inni nie znaczy gorsi. Mają wszakże swój świat, swoje wrażenia, myśli, uczucia i zdolności. Wystarczy tylko chcieć je dostrzec, kształcić, rozwijać, a nawet, a może przede wszystkim pokochać. Bo przecież dziś, tak jak i na przestrzeni dziejów, jedna z miar humanitaryzmu społeczeństwa jest sposób jego reakcji na INNOŚĆ. Jednym z najistotniejszych aspektów pracy Stowarzyszenia jest fakt, że dzięki niej osoby z upośledzeniem umysłowym i ruchowym czują się KIMŚ.
          Kierowani tą myślą, dążymy do tego, aby dalszy rozwój naszych placówek był szansą na jak najlepszy rozwój i wykorzystanie potencjalnych możliwości każdej niepełnosprawnej osoby z naszego regionu.

DROGA NIEPEŁNOSPRAWNYCH OD OREW DO ZAZ – czyli czemu służy rehabilitacja zawodowa i społeczna?
W związku z pełnym włączeniem osób niepełnosprawnych w życie społeczne i zawodowe kładziemy nacisk na aktywizację społeczną i zawodową osób niepełnosprawnych. W sposób ciągły uczymy dzieci umiejętności społecznych i zapoznajemy je ze specyfiką zawodów, które mogłyby w przyszłości wykonywać. Proces ten rozpoczyna się w OREW-ie, poprzez działalność WTZ i ŚDS. Finałem jest zatrudnienie osób niepełnosprawnych w ZAZ-ie.